Suko o evreni yarattıktan sonra evrenden çıktı, evreni kendi hâline bıraktı ve yaşadığı evrene geri döndü. Tam ders saatine denk gelmişti. Sınıfa girip yerine geçti. Yanında oturan Lyria ona baktı ve şöyle dedi:
"Suko…"
Suko ona baktı. Yüzünde hafif sorgulayan bir ifade vardı.
"?"
Lyria devam etti:
"Sen geleceği görebiliyormuşsun."
Suko içinden şöyle düşündü:
"Aslında hikâyenin sonunu da biliyorum ama neyse…"
Bunu dışından söylemedi, sadece kafasını salladı. Lyria tekrar konuştu:
"Benim geleceğime bakar mısın?"
Suko zamanı durdurdu ve bulunduğu yerden yazara baktı.
"Yazar, bu nasıl senaryo?"
Yazar şaşırdı ve cevap verdi:
"Sanane, ayak uydur."
Suko cevap vermedi. Bilerek yazarın kafasından aşağı su döktü. Yazar, Sukoyu öldüremeyecek kadar onu güçlü yazmıştı. Sonra Suko zamanı tekrar başlattı ve Lyria'ya döndü.
"Tamam… ama neye bakacağım?"
Lyria düşündü ve dedi ki:
"Gelecekteki kocama… ya da sevgilime."
Suko zamanı tekrar durdurdu. Bu sefer gerçekten yazarın evrenine gitti ve yanına geldi.
"Ben niye Lyria'nın kocasıyım?"
Yazar cevap verdi:
"Canım öyle istiyor… Hem hikâyeyi ben yönetiyorum."
Suko cevapladı:
"Ben olmadan hikâyeyi okuyan olmaz. Ne anlatıyorsun?"
Yazar bunu mantıklı buldu ama yine de konuştu:
"Ben yazarım. Seni öldüremem ama seni silebilirim."
Suko ona baktı.
"Ciddi misin?"
Suko parmaklarını şıklattı ve yazarın evreni çökmeye başladı.
"Hımm… Öyle mi olmuş?"
Yazar konuyu değiştirdi:
"Peki senin inancın ne?"
Suko cevapladı:
"Müslümanım."
Yazar şaşırdı.
"Nasıl yani?"
Suko açıkladı:
"Allah'ın kudreti yanında ben bir hiçim. O tüm evrenleri, seni ve beni yarattı. Kısacası O her şeyden daha güçlü."
Yazar bunu mantıklı buldu. Suko kendi evrenine geri döndü ve zamanı tekrar başlattı. Lyria'ya baktı ve dedi ki:
"Kocan… Hmmm… Kocan…"
Lyria şaşırdı.
"Evet?"
Suko cevap verdi:
"Ben."