Lyria'nın yüzü kıpkırmızıydı, ama gözlerinde kararlılık vardı.
Suko sessizce onu süzdü. Hiç tereddüt etmeden, sakin bir sesle:
"Evet."
Lyria hafifçe gülümsedi, ama utanmıştı. Aralarındaki sessizlik, uzun zamandır hissettikleri her şeyi anlatıyordu. Suko geri adım attı, normal tavrına dönerek:
"Şimdi gidip okul işlerine karışalım. Çok zaman kaybettik."
Lyria başını salladı, ama bir anlığına Suko'ya sıkıca bakıp:
"Sen hep böyle mi olacaksın?" diye sordu.
"Bazen," dedi Suko, küçük bir tebessümle. "Ama yanındayken, her şey daha basit."
Onlar birlikte yürürken, Suko'nun aklı hâlâ gerçeklikleri koruma görevindeydi. Fakat bir fark vardı: artık yanında Lyria vardı ve yanında birini koruma duygusu da güç kadar değerliydi.
Hikaye, Suko'nun sınırsız gücünü gösteren sahnelerle doluydu ama bu an, onun insan tarafını hatırlatıyordu. Her şeyin üstünde, bazen sadece sessizce yanında biri olması yeterliydi.