รุ่งเช้าในหมู่บ้านเล็ก ๆ มิได้นำพาความสงบมาอย่างที่ควร
เสียงกระซิบ เสียงปิดประตู และสายตาหวาดระแวง
ล้วนถาโถมใส่หลินเยว่ราวกับนางกลายเป็นคนนอกในชั่วข้ามคืน
"เมื่อคืน…เจ้าเห็นหรือไม่"
"แสงประหลาดหลังเรือนหลินเยว่"
"เด็กบ้านเฉินล้มป่วยอีกแล้ว หมอบอกว่าไม่มีสาเหตุ"
คำพูดเหล่านั้นมิได้เอ่ยชื่อนางตรง ๆ
แต่ทุกสายตากลับมองมาที่นางเป็นคำตอบเดียวกัน
หลินเยว่ก้มหน้าลง
มือกำชายเสื้อแน่น
นางเคยชินกับสิ่งเหล่านี้…หรืออย่างน้อยก็คิดว่าเคย
จนกระทั่งเสียงหนึ่งดังขึ้นกลางลานหมู่บ้าน
"อย่าให้นางอยู่ต่อไปเลย!"
หญิงชราผู้หนึ่งชี้นิ้วมาที่หลินเยว่ ดวงตาเต็มไปด้วยความหวาดกลัว
"ตั้งแต่นางเกิดมา เรื่องร้ายไม่เคยหยุด!"
คำพูดนั้นเหมือนมีดคมกริบ
ไม่ต้องฟาดฟันซ้ำ หัวใจก็เลือดซิบอยู่แล้ว
หลินเยว่กำลังจะเอ่ยปาก
แต่เสียงฝีเท้าหนึ่งกลับดังขึ้นข้างกาย
"พอเถิด"
เสียงทุ้มต่ำ สุขุม และสงบ
ราวกับสายลมที่ตัดผ่านความวุ่นวาย
ชายในชุดสีเทาก้าวมายืนข้างหลินเยว่
ไม่บังหน้า
ไม่แสดงท่าทางคุกคาม
แต่เพียงยืนอยู่ตรงนั้น…ผู้คนกลับเงียบลงโดยไม่รู้ตัว
"ชะตาของมนุษย์ ไม่ควรถูกตัดสินด้วยความกลัว"
เขากล่าวเรียบ ๆ
หญิงชราขมวดคิ้ว
"แล้วท่านเป็นใคร มาสั่งสอนคนในหมู่บ้านของเรา"
ชายผู้นั้นมองนางเพียงครู่
ก่อนตอบอย่างไม่ใส่อารมณ์
"คนเดินทาง"
คำตอบสั้น ๆ
แต่สายตาคมสงบนั้นกลับทำให้ไม่มีใครกล้าถามต่อ
เขาหันมามองหลินเยว่
เป็นครั้งแรก…ที่เขาแตะต้องนาง
เพียงปลายนิ้วแตะข้อมือ
อุ่น…และมั่นคง
"ถึงเวลาแล้ว" เขากล่าวเสียงต่ำ
"หากเจ้าอยู่ที่นี่ต่อ เคราะห์จะไม่หยุดแค่เจ้า"
หลินเยว่ชะงัก
หัวใจเต้นแรง
"แล้วข้าควรไปที่ใด"
ชายในชุดเทามองไปยังเส้นทางภูเขาไกลลิบ
สายหมอกยังไม่จาง
"ไปให้ไกลจากที่ที่ชะตาเคยผูกเจ้าไว้"
เขาตอบ
"และอย่าหันกลับมา…จนกว่าเจ้าจะพร้อม"
การออกเดินทางเริ่มขึ้นอย่างเงียบงัน
หลินเยว่มีเพียงห่อผ้าเล็ก ๆ
และคำถามมากมายในใจ
เส้นทางขึ้นเขาเงียบสงบ
แต่ลมกลับเย็นผิดปกติ
จนกระทั่ง…เสียงหัวเราะแหลมต่ำดังขึ้นจากป่าทึบ
"กลิ่นคำสัตย์สวรรค์…"
เสียงนั้นแผ่วเบา แต่ชวนขนลุก
"นานแล้วที่ข้าไม่ได้กลิ่นเช่นนี้"
เงาดำขยับไหว
รูปร่างบิดเบี้ยวราวหมอกควัน
ดวงตาสีแดงฉานเปิดขึ้นกลางความมืด
หลินเยว่ถอยหลังโดยไม่รู้ตัว
หัวใจเต้นรัว
นี่ไม่ใช่ความฝัน
ชายในชุดเทาก้าวมาข้างหน้า
ยืนบังนางไว้อย่างเป็นธรรมชาติ
"ถอยไป" เขาสั่งเสียงต่ำ
เงาดำหัวเราะอีกครั้ง
"เทพผู้เฝ้ากฎ…เจ้าก็ยังกล้าลงมาโลกมนุษย์หรือ"
อากาศรอบกายเย็นวาบ
หลินเยว่เบิกตากว้าง
เทพ?
ยังไม่ทันที่นางจะคิดต่อ
ชายในชุดเทายกมือขึ้นช้า ๆ
ไม่มีแสง ไม่มีพลังอึกทึก
มีเพียงแรงกดดันที่ทำให้เงาดำชะงัก
"นางยังไม่ถึงเวลา"
เขากล่าว
"กลับไป"
เงาดำแผดเสียง
ร่างแตกสลายไปกับสายลม
ความเงียบกลับมาอีกครั้ง
หลินเยว่หอบหายใจ
หัวใจยังสั่นไม่หาย
"ท่านคือใครกันแน่" นางถามเสียงสั่น
ชายในชุดเทาหันกลับมา
ดวงตาคมคู่นั้นอ่อนลงเพียงเสี้ยววินาที
"คนที่ไม่ควรเดินทางร่วมกับเจ้านานนัก"
เขาปล่อยมือจากข้อมือนาง
แต่ก่อนจะหันจากไป เขากล่าวทิ้งท้าย
"ตั้งแต่วินาทีนี้ เคราะห์ของเจ้าได้เริ่มแล้ว"
"และสวรรค์…จะไม่ละสายตาจากเจ้าอีก"
หลินเยว่ายืนมองแผ่นหลังนั้น
หัวใจเต้นแรง
ทั้งหวาดกลัว
และรู้สึกปลอดภัยอย่างประหลาด
นางไม่รู้ว่าเส้นทางข้างหน้าจะพาไปสู่สิ่งใด
รู้เพียงว่า
การเดินทางครั้งนี้
ไม่มีทางหวนกลับไปเป็นเหมือนเดิมอีกแล้ว