คืนเดือนเพ็ญส่องสว่างเหนือหมู่บ้านเล็ก ๆ ชายขอบเขา
แสงจันทร์นวลขาวราวกับปกคลุมโลกทั้งใบด้วยความเงียบงัน
หลินเยว่ยืนอยู่ลำพังใต้ต้นท้อเก่าแก่
กลีบดอกสีชมพูอ่อนโปรยปรายลงมาช้า ๆ ราวกับไม่รีบร้อน
นางไม่รู้ว่าตนยืนอยู่ที่นี่มานานเพียงใด
รู้เพียงว่า…หัวใจรู้สึกคุ้นเคยอย่างประหลาด
ในฝันเช่นนี้เสมอ
เสียงลมแผ่วเบาพัดผ่าน
พร้อมกับเงาร่างของชายผู้หนึ่งปรากฏขึ้นใต้จันทร์
ชุดขาวสะอาด ปลายแขนเสื้อพลิ้วตามสายลม
ดวงตาคมสงบ แต่ลึกจนยากจะคาดเดา
เขายืนอยู่ห่างออกไปเพียงไม่กี่ก้าว
ใกล้พอจะมองเห็น
ไกลพอจะไม่อาจเอื้อมถึง
หลินเยว่รู้สึกว่า…ตนควรเรียกเขา
แต่ไม่รู้ว่าควรเรียกด้วยชื่อใด
"อย่าเข้ามาใกล้"
เสียงของเขานุ่มลึก แฝงความเด็ดขาด
ไม่ใช่คำขอร้อง หากเป็นคำเตือน
หลินเยว่ชะงัก
นางไม่กลัว
กลับรู้สึกเจ็บแปลบในอก ราวกับเคยได้ยินประโยคนี้มาแล้วนับครั้งไม่ถ้วน
"เรา…เคยพบกันหรือไม่" นางถามเสียงเบา
ชายในชุดขาวนิ่งไปเพียงชั่วอึดใจ
ดวงตาคู่นั้นฉายแววบางอย่าง ความอ่อนล้า ความเจ็บปวด และความอดทนที่สั่งสมมานาน
"ไม่เคย" เขาตอบ
แต่ในวินาทีนั้นเอง
กลีบท้อทั้งหมดกลับหยุดนิ่งกลางอากาศ
ราวกับสวรรค์กลั้นลมหายใจ
หลินเยว่ไม่รู้ว่าทำไม
น้ำตาจึงไหลลงมาโดยไร้สาเหตุ
"ถ้าไม่เคย…แล้วเหตุใดท่านจึงมองข้าเหมือนกำลังจะจากไปตลอดกาล"
ชายในชุดขาวหลับตาลงช้า ๆ
ราวกับแบกรับน้ำหนักของกาลเวลาหลายชาติภพ
"เพราะหากเจ้าจำข้าได้จริง ๆ"
เสียงของเขาแผ่วเบาจนแทบกลืนหายไปกับลม
"ข้าจะไม่มีวันได้ยืนอยู่ตรงหน้าเจ้าอีก"
ทันใดนั้น
แสงจันทร์พลันสั่นไหว
เงาร่างของเขาค่อย ๆ เลือนหายไปต่อหน้าต่อตา
หลินเยว่อุทานเรียก แต่ไร้เสียงตอบรับ
เหลือเพียงต้นท้อที่โปรยกลีบดอกลงมาอีกครั้ง
ราวกับไม่เคยมีใครยืนอยู่ตรงนั้นมาก่อน
นางสะดุ้งตื่นจากฝัน
หัวใจเต้นแรง มือแนบอกแน่น
ใต้แสงจันทร์ดวงเดียวกันในโลกความจริง
หลินเยว่ไม่รู้เลยว่า
การ "จำได้"
กำลังจะพรากทุกอย่างจากนาง
และจากเขา…ผู้ซึ่งไม่ควรถูกรำลึกถึง