เสิ่นอวี้ไม่ได้ตั้งใจจะพูดในวันนั้น
นางเพียงทำงานตามปกติ
เรียงเอกสาร
คัดสำเนา
ตรวจลำดับเวลาอย่างเงียบงัน
จนกระทั่งเอกสารแผ่นหนึ่ง
ถูกวางลงบนโต๊ะ
ไม่แรง
ไม่ดัง
แต่ผิดตำแหน่ง
เป็นเอกสารที่นางไม่ควรได้เห็น
แม้จะเห็นเพียงขอบกระดาษ
เสิ่นอวี้เงยหน้าขึ้น
เห็นจ้าวอวิ๋นเซียวยืนอยู่ตรงหน้า
ไม่ใช่ท่าทีของผู้มาจับผิด
ไม่ใช่ท่าทีของผู้คุ้มกัน
เป็นเพียงคนที่หยุดยืน
เหมือนอยากแน่ใจว่า
อีกฝ่ายยังอยู่ตรงนั้นจริง ๆ
"เจ้าสบายดีหรือไม่"
เขาถาม
เสียงเรียบ
เหมือนถามเรื่องอากาศ
เสิ่นอวี้ชะงักเล็กน้อย
ก่อนจะคำนับ
"เพคะ"
คำตอบสั้น
แต่ไม่ตรงคำถาม
จ้าวอวิ๋นเซียวไม่เร่ง
ไม่ซัก
เพียงนั่งลงตรงข้าม
โดยไม่ถืออำนาจมาด้วย
ความเงียบ
ยาวกว่าปกติ
และนั่นเอง
ที่ทำให้นางตัดสินใจ
"หม่อมฉัน…"
เสิ่นอวี้เริ่ม
แล้วหยุด
ไม่ใช่เพราะกลัว
แต่เพราะกำลังเลือกคำ
"หม่อมฉันไม่ได้เข้าวัง
เพราะอยากรู้ความลับใด ๆ"
เขาพยักหน้า
ราวกับรู้อยู่แล้ว
"แต่หม่อมฉันเคยเห็น
รายชื่อบางราย
ตั้งแต่ยังอยู่ที่สำนักเมืองหลินโจว"
จ้าวอวิ๋นเซียวเงยหน้าขึ้น
ครั้งนี้
ไม่ใช่เพราะตกใจ
แต่เพราะตั้งใจฟัง
"มันไม่ใช่เอกสารใหญ่"
นางกล่าวต่อ
"ไม่มีตรา
ไม่มีชื่อผู้สั่ง
แค่รายชื่อที่ถูกขีดไว้
เหมือนคนที่ไม่ควรถูกจำ"
นางหยุดอีกครั้ง
สูดลมหายใจ
ก่อนจะพูดต่อ
"หม่อมฉันไม่รู้ว่ามันเกี่ยวกับอะไร
ไม่รู้ว่ามาจากที่ใด
แต่รู้ว่า…
รายชื่อพวกนั้น
ไม่ควรถูกเก็บแบบนั้น"
นี่คือสิ่งที่นางเลือกพูด
ไม่พูดถึงผ้าผืนเก่า
ไม่พูดถึงอักษรที่คล้ายชื่อ
ไม่พูดถึงความรู้สึก
ที่เหมือนถูกความทรงจำเรียกหา
จ้าวอวิ๋นเซียวมองนางอยู่ครู่หนึ่ง
ก่อนจะถามเพียงคำเดียว
"เจ้ายังจำชื่อพวกนั้นได้หรือไม่"
เสิ่นอวี้ส่ายหน้า
"ไม่ทั้งหมดเพคะ"
นางตอบ
"แต่จำได้ว่า
มีชื่อหนึ่ง…
ไม่ควรถูกขีด"
คำตอบนั้น
ไม่สมบูรณ์
แต่จริง
และความจริงแบบนี้
อันตรายน้อยกว่า
การพูดทั้งหมด
เขาลุกขึ้น
วางเอกสารกลับเข้าที่
เหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น
ก่อนจะพูด
โดยไม่หันกลับมา
"ตั้งแต่นี้
ถ้าเจ้าเห็นอะไร
ที่รู้สึกว่า 'ไม่ควรอยู่ตรงนั้น'
ไม่ต้องจัดการเอง"
เขาหยุด
เพียงเสี้ยววินาที
"มาบอกข้า"
เสิ่นอวี้ยืนอยู่กับที่
ไม่ได้ตอบรับ
แต่หัวใจเต้นแรงขึ้น
อย่างควบคุมไม่ได้
คืนนั้น
เสิ่นอวี้นั่งอยู่ในห้อง
ถือผ้าผืนเก่าไว้ในมือ
นางรู้ดีว่า
วันนี้นางพูดไปเพียงส่วนหนึ่ง
พอให้คนฟัง
เริ่มระวัง
แต่ยังไม่มากพอ
จะต้องลงมืออะไร
"ข้ายังไม่พร้อม"
นางกระซิบกับตัวเอง
นางไม่รู้ว่า
การเก็บเงียบนี้
คือการปกป้อง
หรือการผัดผ่อน
แต่ในวังหลวง
การเลือกพูด
และการเลือกไม่พูด
ล้วนมีราคา
โม่ซือยืนอยู่ใต้แสงจันทร์
มองหน้าต่างห้องนั้นจากไกล ๆ
"ฉลาดดี"
มันพูดเบา ๆ
"พูดพอให้รอด
แต่ไม่มากพอ
จะถูกใช้"
หางมันขยับช้า ๆ
"ต่อไป…
ไม่ใช่แค่ว่าใครรู้มากกว่า
แต่ใครจะอดทนได้นานกว่า"