Sessiz Anlaşmalar – Bölüm 1
Bu şehirde sessizlik onun zamanının masum değildir; Bazen yaklaşan bir felaketin nefesini taşır. Blackwood adını fısıldayarak söyleyen insanların gözlerinde insanlara şey korku değil, temkindi. Çünkü biz korkulmazdık, hesaplanırdık. Camın görünümünde kendime baktığımda, yüzümdeki ifade her zamanki gibi sakindi ama temelde bir şeyler değişiyordu. Bu gece bir şey olacak. Henüz ne olacağını, sadece adımlarımı nereye atarsam atacağım geçmişimin ve geleceğimin aynı kapıda buluşacağını hissettim.
Elbisenin omuzlarında yarattığı ağırlık kumaştan değildi; bu, Blackwood'un sağladığı alışıldık bir histi. İnsanlar bakıyordu ama gerçekten görmüyordu. Gözlerin üzerimdeydi, niyetleri değil. Salonun kristal ışıkları her şeyi daha temiz, daha masum gösteriyordu ama ben bu oyunu standart. Parlaklık, sırların saklanması içindi. Parmaklarımı şampanya bıçağının çevresinde biraz daha sıktım. Böyle gecelerde en ufak bir detay, en büyük hataya dönüşebilirdi.
"Elini biraz gevşektirsen kadehten korkmayacak," dedi Elena, orada belirdiğinde. Sesindeki gecikme bu mekana ait değil; her zamanki gibi ayrı kendisiydi. Ona bakmadım ama hayatımın kenarı belli belirsiz kıpırdadı. Elena, fırtınanın ortasında bile konuşamayan tek insandı. Ben susarak hayatta kalma özelliklerini öğrenmiştim, o konuşarak. Yine de ikimiz de kaybetmeyi biliyorduk.
Tam o sırada salonun havası değişti. Bunu anlatmak zordu; ne bir kapı gıcırtısı vardı ne de yüksek bir ses. Sadece yıllarım, yıllar boyunca bana yalan söylediklerin o, omurgam boyunca soğuk bir uyarı bıraktı. Başımı kaldırdığımda bakışlarım onunkilerle kesişti. Adrian Moretti. Hiç tanımadığın birini ilk görüşte tanımanın mümkün olduğu anlar vardır. Bu da tutuklandı. O bakmıyordu; ölçüm yapıyordu. Ve ben ilk kez, bu gecenin beni sandığımdan çok daha detaylı ilgilendiğini araştırıyordu.
Bu gece bir sıradan davet yoktu. Blackwood'lar davet edilmedi; çağrılırdı. Ve Moretti'ler bir yere geliyorsa, bunun nedeni ya bir anlaşma ya da bir savaştı. Salonun ortasında görüntülenen çizgiyi hissedebiliyordum. Kim kimin tarafında, kim kime borçlu, kim kime ihanet etmeyi planlıyor… Herkes gülmüyor ama kimse rahat değildi. Çünkü bu gece, dengelerin yeniden çizileceği geceydi.
Adrian Moretti yalnız değildi. Oradaki kadın, mekana girdiği andan itibaren bunu ilan eder gibi yayınlandı. Kolunu onun koluna gerektiğinden fazla dolamış, kahkahalarını biraz fazla yüksek atıyor, bakışlarını özellikle benim üzerimde gezdiriyordu. Güzel olduğu inkâr edilemezdi; bakımlı, kendinden emin ve farklı yapılmak isteyen türdendi. Ama güzelliğin altında sabırsız bir şey vardı. İlgiye aç bir huzursuzluk. Adrian'a konuşurken sesi yumuşatıyor, bakarken sertleşiyordu.
"Elena" diye sesleniyordu, bakışlarımı kadınlardan ayırıyordu."Gördüm," dedi hemen. "Sahiplenme seviyesi tehlikeli boyutlarda. Ama merak etme, böyle tipler uzun süre dayanamaz."Dudaklarımda bu kez gerçek bir gülümseme belirdi. Elena'nın hesapları çoğu zaman benimkilerden bile hızlıydı.
Kadının bakışları tekrar üzerime geldiğinde, bunu genişletiyor. Adrian'ın dikkatinin bir anüste bile benden yana kayması onu rahatsız ediyordu. Tanımadığı bir şiddetten nefret ettiğini belli ki. Elena'ya gelince… Onu hiç sevmemişti. Elena'nın rahatlığı, korkusuzluğu ve lafını esirgemeyen hali, kontrol etmeye alışkın insanların sinirini bozar. Bu da bozmuştu.
Adrian'a tekrar baktığında, onun bu küçük sahnesinin bilgilerinin olup olmadığını merak ettin. Yüzünde en ufak bir duygu yoktu. Ne kadının yapışkan davranışlarına karşılık veriyor ne de geri çekiliyordu. Sanki her şey geçiciymiş gibi. Sanki bu gece, onun için de bir dönüm noktasıymış gibi.
Ve işte o an kaldı.
Bu gece yalnızca aileler için önemli değildi.
Bu gece, bazı oluşumlar değil…
Sonuydu.
Devamı gelecek...