Zilin çalmasıyla yerimden fırladım. O sabah 11/A sınıfında dersim vardı; geçmişteki halim matematik kitabını alıp sınıftan çıktı. O uzaklaşmadan hemen önce gözlerim Joe'nun oturduğu masaya kaydı. Joe, okuduğu kitabı yavaşça masaya bırakmış, az önce çıktığım kapıya bakıyordu.
Onun bu halini görmek nedense içimi ısıttı. Dışarıdan bakıldığında bu kadar mesafeli ve umursamaz görünen birinin arkamdan böyle bakması çok sevimliydi; tıpkı konuşmamı bekleyen bir kedi gibi...
"Neden bunu daha önce fark etmedim?"
diye hayıflandım kendi kendime.
Bazen en çok ihtiyaç duyduğumuz şeyler tam gözümüzün önündedir ama biz kör gibi davranırız.
Kararımı vermiştim: "Evet, onunla konuşacağım. Bu cehennemden kurtulup her şey normale döndüğünde ona arkadaşlık teklif edeceğim. Bu sefer ilk adımı ben atacağım."
Kapıdan geçip 11/A sınıfına doğru yürümeye başladım. Eğer Joe ile bir gelecek kurmak istiyorsam, önce kaçırılmamın ardındaki gerçekle yüzleşmeliydim. Öğle arasına kadar geçmişimi izledim ama tuhaf hiçbir şeye rastlamadım. 11/A'daki iki öğrencinin ders boyunca el ele tutuşmasını saymazsak tabii... Normalde sınıfta sadece derse odaklanmalarını isterdim ama şu an bu çok önemsiz bir ayrıntıydı.
Öğle arası geldiğinde, geçmişteki bedenim yemeğini yerken ben okulun koridorlarında dolaşmaya başladım. 12/B sınıfının önünden geçerken Glenn Jones ve birkaç arkadaşının, Richard Williams'ı zorla çatıya çıkardıklarını gördüm.
Glenn siyah saçlı, yeşil gözlü ve derslerimde sürekli sorun çıkaran tiplerden biriydi. Hiç düşünmeden onları takip etmeye başladım.
Çatıya çıktıklarında Richard'ı vahşice dövmeye başladılar.
Richard okul birincisiydi ama içine kapanık, asosyal bir çocuktu. O an ona ilk kez bu kadar dikkatli baktım; vücudu eski ve yeni morluklarla kaplıydı. Glenn kahkahalar atarak ona "ucube" diye bağırıyordu. Richard ne kadar darbe alsa da tek bir ses bile çıkarmıyordu.
İşte o an, karanlık odada gördüğüm o yüzü tam olarak hatırladım.
Kanım dondu.
"Richard..." diye fısıldadım.
"Demek sendin."