Elara, Kızıltepe'ye taşınma kararını bir gecede almamıştı.
Bu karar, aylar boyunca içinde biriken bir ağırlığın sonucuydu. Şehirdeki evini terk ederken geride bıraktığı şeyler sadece eşyalar değildi; yarım kalmış cümleler, sorulamamış sorular ve ailesinin ona bakarken artık gözlerinde taşıdığı endişe de vardı.
Annesi hâlâ yaşıyordu. Babası da.
Elara'nın ailesi onu seviyor, ama artık onunla nasıl başa çıkacaklarını bilemiyordu. Çünkü Elara, son zamanlarda geceleri uyanıyor, pencereye bakıyor ve orada bir şey varmış gibi irkiliyordu.
Doktorlara gitmişlerdi. "Yorgunluk" demişlerdi. "Stres."
Kimse, Elara'nın bazen sessizliğin içinde bir çağrı duyduğunu bilmiyordu.
Kızıltepe'nin adını ilk kez eski bir emlak ilanında görmüştü. Küçük, izole, kimsenin özellikle gitmek istemediği bir kasaba. Elara bakar bakmaz, içinin tuhaf bir şekilde sakinleştiğini fark etmişti. Sanki orası onu bekliyordu.
Ailesine gerçeği söylememişti.
"Bir süreliğine kafa dinleyeceğim," demişti.
"Yalnız kalmam lazım."
Annesi itiraz etmemişti ama gözlerindeki endişe daha da derinleşmişti. Babası ise sadece, "Her zaman dönebilirsin," demişti.
Elara, dönüp dönmeyeceğini bilmiyordu.
Kasabaya vardığında Kızıltepe beklediğinden daha sessizdi. İnsanlar soğuk değildi ama mesafeliydi. Herkes birbirini tanıyor gibiydi, fakat yeni gelen biri için bu tanışıklık kapalı bir çember hissi yaratıyordu.
Elara'nın seçtiği ev, kasabanın biraz dışındaydı.
Emlakçı kadın anahtarı uzatırken durmuştu. "Bu ev uzun süredir boş. Nedense kimse kalıcı olmuyor."
Elara, evin önünde durduğunda sebebini anlamıştı. Hava burada daha serindi. Sesler daha boğuktu. Ama garip bir şekilde Elara kendini güvende hissetmişti.
Bu evi seçmesinin nedenini kendine bile açıklayamıyordu. Sadece şunu biliyordu:
İlk kez uzun zamandır, göğsündeki baskı hafiflemişti.
O gece, eşyalarını yerleştirdikten sonra ışıkları kapattı ve karanlıkta oturdu.
Korkması gerekiyordu belki de. Ama korkmadı. Aksine, sanki doğru yere gelmişti.
Ve Kızıltepe, onu sessizce kabul etmişti.