Bahçede kısa bir sessizlik oldu.
Rüzgâr ağaçların arasından geçerken yapraklar hafifçe savruldu.
Kaneki, Suko'nun yüzüne baktı.
Ciddiydi.
"Bu kadar eminsin yani?"
Suko yürümeye devam etti.
Adımlarında en ufak bir tereddüt yoktu.
"Eminim."
Kaneki kaşlarını çattı.
"Sonuçta… bu hikâyeyi yazan biri."
Suko'nun bakışları değişmedi.
"Fark etmez."
Kısa bir duraksama oldu.
"Niye?"
Suko bu kez başını hafifçe kaldırdı.
Ses tonu sakindi.
"Çünkü o da… açıklamaya çalışmak zorunda kalırdı."