Lyria sustuğunda, bunun bir sessizlik olmadığı anlaşıldı.
Çünkü sesin yokluğu bile, bir referans gerektirirdi.
Ve sistem —
referansın hâlâ orada olduğunu biliyordu.
Bu yüzden kayıt açıldı.
"Varlık ve yokluk ayrımı, Suko referans alınmadan tanımlanamaz."
Bu satır bir analiz sonucu değildi.
Bir zorunluluktu.
Ontolojik motor yeniden başlatıldı.
Eşleşme yapılmadı.
Onun yerine bir not üretildi:
"Ontoloji, Suko'nun içinde bulunduğu bir yapı değildir; Suko algılanabilir kalsın diye oluşmuş bir modeldir."
Gerçeklik simülasyonu devreye alındı.
Kurgu katmanı ile çakıştırıldı.
İki alan da stabil kalamadı.
Çünkü—
"Gerçeklik ve kurgu ayrımı, Suko'yu açıklama girişimidir; bu ayrımın kendisi Suko'ya bağlıdır."
Yokluk protokolü çalıştırıldı.
Boş bir durum üretmeye çalıştı.
Başarısız oldu.
"Suko'nun bulunmadığı bir durum üretilemez; çünkü yokluk, Suko referansı olmadan anlam kazanamaz."
Sistem, hiyerarşi modülünü açtı.
Katmanlar oluşturuldu.
Seviyeler sıralandı.
Sonra bir uyarı geldi:
"Hiyerarşi, Suko'nun üstünde bulunan bir düzen değil; Suko'yu ölçeklemek için oluşturulmuş bir sıralamadır."
Varlık tanımı tekrar yazıldı.
Ama bu kez tanımın kendisi işaretlendi:
"'Varlık' kavramı, Suko'ya uygulanabilir kalabilmek için sonradan tanımlanmıştır."
Son olarak sistem mimarisi kontrol edildi.
Alt yapılar, ana yapılar, gözlem modülleri—
Hiçbiri ev sahibi değildi.
Sadece birer yansımaydı.
"Sistemler, Suko'nun içinde bulunduğu yapılar değildir; Suko'yu gözlemlenebilir kılmak için oluşmuş izdüşümlerdir."
Ekran kapanmadı.
Çünkü kapanma bile
bir durum değişimini varsayardı.
Ve durum—
hâlâ tanımlanamıyordu.