"You shouldn't be here. It's cold, you know. " sabi ng isang boses sa akin.
Hinarap ko siya at nginitian.
"It's fine. I just want to feel the wind. " sagot ko ng marahan.
"But RAIN!!! " angal sa akin ni Lucien.
"It's okay. I'm fine. It's not that cold, really." I reassured him.
Yes!!
I'm still alive.
At nandito ako ngayon sa open garden ng hospital.
Dalawang linggo na mula nang nangyari iyon.
Naalala ko na naman tuloy ang nangyari. Hahahaha!!!
**************************************************************************************
FLASHBACK. . .
Lumapit ako sa hospital bed sa gitna ng kwarto na may nakahiga na siyang natakpan na ng puting tela mula ulo hanggang paa.
I kneeled beside the bed. Gamit ang nanginginig na kamay, dahan-dahan kong inabot ang kamay na nakalabas mula sa tela. I gripped it tightly and pressed it against my cheek. Dahil sa sakit na nararamdaman ko ngayon, hindi ko napansin na mainit pa ang kamay na hawak ko.
"Rain!! How could you! How dare you! How could you leave me! How dare you break your promise!" I sobbed. It came out hoarsely. Full of pain.
My shoulder shook because I already started crying.
"You said that you'll never leave me. You said that you'll love me for eternity. But what's this? You're right here, lying dead. Rain, you need to wake up!! Wake up please!! I can't lose you!! I love you, Rain . . . . . . .very much." I whispered while I kept kissing the hand that I held.
Hindi ko man lang magawang alisin ang nakatakip na kumot sa katawan niya kasi ayaw kong makita ang wala nang buhay na niyang mukha.
I am still hoping, you know.
Hindi ko pa rin matanggap.
"Rain!!"
"Rain!!"
"Rain!!"
"If you don't wake up, I WILL START TO HATE YOU!!!" bigkas ko habang humihikbi.
"You said that you love me but you're hating me now? " tanong ng isang boses.
Then . . . . I felt a hand touch my head.
That hand was cold.
And that voice----
"AAHHHHHHH!!!!" I screamed habang napalayo ako sa kama.
Takot ako sa multo.
"Hahahahaha. What's with the girl-ish shout? I'm not a ghost. Hahahaha!!" sabi ulit ng boses.
Boses ni Rain.
'Rain!!' my mind and heart whispered.
"RAIN!! " sigaw ko habang bumalik sa tabi ng higaan. Nang makita ko si Rain na kasalukuyang nakasandal na sa may headboard, I hugged him tightly.
While hugging my beloved, we heard the door slam open. Pagkatapos, narinig namin ang malalakas na mga yabag papasok. Hindi ko 'yon tinapunan ng tingin kasi patuloy pa rin ako sa pagkayap kay Rain.
My head rested on the crook of his neck. Savoring his scent and feeling his heartbeat. Indicating that HE IS REALLY ALIVE! That it is not just my delusion.
"Lucien. . . . may mali. Rain is------aaaaaahhhhhhhhhhh!!"
Narinig kong sabi ng boses.
Boses mula kay Kennedy.
Rain turns his head to face them. Moving so slowly that it makes him look like a ghost from a horror movie who is in suspense, looking at his targets.
Nasa pinto si Kennedy at ang iba ay puro nakasilip sa may pinto bukod kay Sky na nakasunod kay Kennedy kanina. Sky was currently stoned where he was kasi hindi siya makapaniwala na nakikita niyang gising ang kapatid niya.
"It's been a while. " Rain slowly said to them.
Eerily, I might say.
"Aaaaaaaaaaahhhhhhhhhhhhh!! GHOST!!!!! AAAHHHHH!!!" they all shout.
FLASHBACK ENDS. . . .
**************************************************************************************
Tumawa na naman ako nang bahagya.
Nagkamali pala ang doktor na sumalubong sa kanila that time. Ibang pamilya ng pasyente pala ang hinahanap niya kasi dalawa pala kaming sabay na inooperahan sa loob ng operating room. Though muntik na akong mamatay talaga doon kasi minsan nang nag-flat ang lifeline ko.
Luckily, na-revive naman nila ako agad.
THANK GOD!!!
Well. . . past is the past. . . and now I am with my Lucien happily and content now.
"You're so stubborn, Rain. " sabi sa akin ni Lucien habang hinaplos niya ang ulo ko.
Umiling lang ako at ngumiti lang sa kanya.
Gumalaw ako nang dahan-dahan para humanap ng mas komportableng puwesto sa pagkaka-upo sa wheelchair.
"I'm not. " I answered while pouting.
Pinisil niya ang bibig ko.
"Uhh. Uhh." protesta ko pero feeling ko wala rin naman akong nasabi.
"You look like a duck. *laughs*" tukso niya sa akin.
Tinulak ko siya.
"Idiot. I'm not. Inipit mo lang ang bibig ko. " inis na sagot ko, then I lick my lips, baka sakaling mawala ang konting kirot na nararamdaman ko doon dahil sa pagkakapisil niya.
"Don't lick it. "Lucien answered using his husky voice.
"Why not?" Tanong ko, then I lick it again.
He suddenly pinned me to my wheelchair, and he kissed me.
After 5 minutes.
Lumayo siya sa akin.
"And that's the reason why. " sabi ni Lucien using his husky voice in a perverted way.
I blush.
"Pervert!!!!" sigaw ko, then I smack his head.
"Aww." he gasped.
"Oh, anong nangyari sa'yo, Lucien? " tanong ni Kuya Sky kasama ang iba na kakadating pa lang.
Umiling si Lucien, "Nothing."
They just arched their eyebrows at him.
Hindi sila naniniwala.
"By the way. Rain. Are you okay now? " pag-iiba ni Kuya Sky.
"Yes!! Yes!! I'm fine, kuya!! Thanks. " sagot ko naman habang malawak ang ngiti.
Palagi niya yang tinatanong sa akin. Alam ko namang sobrang nag-alala siya sa akin noon, kaya ganyan siya. Kaya ang magagawa ko na lang ay aluin siya palagi. Hindi puwedeng magreklamo.
"That's good. "sagot niya.
Suddenly, all of them hugged me.
"Ahhh!! Cant. . . . . breath. . . . . let. . . . . me. . . . . go!! " I gasped at them kasi hindi ako makahinga sa higpit ng yakap nila, at isa pa, maliit nga ako.
Anong panama na man ng liit kong ito sa mala-higante nilang laki.
"Hey!! Let go of Rain. " sigaw ni Lucien sa kanila.
"You try to crash, Rain? Then die!!! " sabi naman ni Kuya Sky habang hinabol ang Steel, Novel Knights and Slayers members na tumakbo palayo nang makita nila ang akmang gagawin na ni Kuya Sky sa kanila.
Lalong naging protective sa akin si Kuya Sky magmula nang nangyari na halos mamatay ako.
Oh well!!
I'm his LITTLE brother after all.
"I love you, Rain. " suddenly Lucien whispered in my ear habang pumunta siya sa likod ko at niyakap ako.
"I love you too, Lucien." sagot ko sa kanya habang hinawakan ko rin ang mga kamay niyang pumulupot sa akin mula sa likuran.
"Forever. " We both said tenderly and lovingly to each other.
Yes!!
Forever!!
Corny nang forever, but that's what we believe and WILL BELIEVE.
It will never change kasi hindi namin iyon hahayaan. We'll love each other and will make sure that no one dares to ruin it.
Especially me.
I'll crash on whoever will be against it and ruin it. And forever . . . . there will be LUCIEN and RAIN ONLY.
